Broodkruim in je hoofd

Fotografie is leuk!  Wat nog leuker is, behalve jezelf als een halve gare creatief uitdrukken (-- wat ik, hm!, de laatste tijd niet zo vaak meer heb gedaan, moet weer eens lekker fotoos gaan schieten, in de lege W-Hal of op Strijp S ofzo --), is als je besluit aan een leuke fotowedstrijd mee te doen (dankzij sherco, die al jaren meedoet en mij er oorspronkelijk op had gewezen), en nu ineens blijkt dat je een honorable mention hebt gekregen in de zwart-witcategorie!  Serieus, daaronder, onder de drie winnaars, staat mijn naam!  Met mijn foto erbij!  WTF!

Dus, yay! :D

*Moet meer rare foto's maken...*

(-- twee posts binnen 24 uur, dat kan toch niet! --)

En nu even een korte -- vrijwillige -- reclameboodschap:  Nu dat de LugRadio podcast een aantal weken geleden het bijltje erbij neer heeft gegooid, werd het tijd voor een andere in-trein-op-fiets aurale (oorale?) vorm van vermaak.  En na vijf afleveringen van Escape Pod te hebben geluisterd kan ik zeggen: dit is 'em!  Voor diegenen die eerder (of nog steeds) de korte SF-verhalen van 365 Tomorrows hebben gelezen, kan ik deze science fiction podcast met korte verhalen zeker aanraden.  De stem van de oprichter en hoofd-lezer vond ik in het begin een beetje wennen, maar ik ben er in gesettled.

Hij heeft ook nog eens een nobel doel:  Korte verhalen zijn de beste manier voor SF-auteurs om nieuwe ideeën uiteen te zetten, en nieuwe interessante ideeën zijn het kernpunt van SF.  Vroeger dreef SF op tijdschriften, zines en compilaties om die korte verhalen in uiteen te zetten, maar die hebben tegenwoordig aan populariteit ingeboet, en dus is een podcast zoals Escape Pod (die daadwerkelijk auteurs betaalt om hun werk te publiceren, net als vroeger dus) een goede manier om de markt voor SF in stand te houden.  Hij draait al sinds 2005, dus voorlopig lijkt dat te lukken...

Dus, als je van SF houdt, luister naar Escape Pod!

Hoi luitjes die dit lezen -- als ik die nog over heb na een hiaat van 16 weken -- even een korte update met wat fotoos!

Ten eerste: schande, oh schande, ik heb nog helemaal niet over de Grote Reis van Lotte en Bram geschreven! En dat ga ik ook niet doen, want je hebt natuurlijk alles al kunnen lezen bij lottesbackpack.  Wat ik echter wel totnutoe vergeten ben, is te vermelden dat een kleine selectie (wat nog altijd resulteert in 234 kiekjes) van onze backpackfotoos al een hele tijd online staat.  Bij deze dus.

Fotonieuws #2, deze keer wat recenter: Lowlands!  sherco heeft het verslag al geschreven, en daar heb ik nog enkele fotoos aan toe te voegen -- geen hoogwaardige pretentiartistica (en al helemaal geen bandfotoos, dat levert toch alleen maar mooi gekleurde wazen op), slechts wat kijk-ik-was-hier-met-deze-mensen kiekjes.

Dat was 'em weer, tot de volgende keer!

Nou, het is alweer een heel tijdje geleden dat ik hier wat heb getypt, en mogelijk gaat het na dit stukje ook weer een heel tijdje duren... ik zit hier met m'n backpack ingepakt en m'n rugzak ingepakt op wat snackjes na (jaja, een backpack is groot en een rugzak is klein, je moet op eenofandere manier maar woordelijk onderscheid maken als je ze alletwee meeneemt), en... ik ben er klaar voor!

Denk ik.

Tenminste, op dit moment wel :-) Wat er verder gebeurt -- er kan een hoop gebeuren in twee maanden natuurlijk -- dat zien we dan wel, dat is het hele idee ook een beetje. Wie weet post ik onderweg nog wel iets, je weet maar nooit.

En anders: Geen nieuws is goed nieuws.

Tot over een tijdje!

Zo, na lang treuzelen eindelijk weer eens wat redscale foto's -- die ik al veeeeeeel te lang geleden heb genomen -- online gezet op mijn deviantArt account.

Zo!  Net terug van FOSDEM, waar ik maar meteen even wat over schrijf, anders komt het er niet meer van...  In 't kort: weinig interessante praatjes, wel wat leuke mensen gezien, zomerse temperaturen met laag zuurstofgehalte in de universiteitsruimtes en hostel, maar wel een mooie nachtelijke wandeling door Brussel (prachtige oude stad met mooie parken en enkele supernieuwe semi-wolkenkrabbers) waar de hangjongeren beleefd vragen of onze wafels lekker zijn, en waar om middernacht de talloze chocolatiers en bonbonneries nog volop open zijn en de chocoladefonteinen nog rijkelijk stromen... en een man die rondliep in een groot wit penis-kostuum.  Al met al heeft Brussel en omgeving zelf meer indruk gemaakt dan FOSDEM.
Wat foto's (niet de typische conferentiefoto's, want die zijn er al genoeg gemaakt in voorgaande jaren) staan op mijn fotosite.

Een goed idee, die goals voor 2008 van sherco!  Het zette me aan het denken over wat ik zelf wil bereiken.

Ik heb zelf altijd ideeën van dingen die ik wil proberen, mensen die me inspireren, dingen die ik echt wil doen, vanuit mezelf, niet omdat anderen het van mij verwachten, of omdat ze denken dat ik het wel zou kunnen en het daarom dus een goed idee voor mij zou zijn (zo van, dan doe je tenminste iets) -- wat gedeeltelijk mijn schuld is, want ik klamp me altijd vast aan het idee van dingen die ik zou kunnen, ook al is het misschien niet echt wat ik zou willen.  En die grens tussen kunnen en willen is nogal eens vaag, waardoor ik vaak aan mezelf twijfel en de dingen die ik echt zou willen doen.

Ik zou meer moeten experimenteren, want ik denk zo vaak, "wauw, dit lijkt me zo gaaf!", en dan stop ik het vervolgens zo diep mogelijk weg, omdat ik zo bang ben dat Het Me Toch Weer Niet Zou Lukken... Gelukkig lukt het af en toe wel om daadwerkelijk iets te doen, zoals klooien met analoge fotografie (misschien moet ik daar eens wat van inscannen) en leuke technieken zoals redscale: Ik heb nu Echte Tastbare Objecten (foto's) die het bewijs zijn dat ik Iets heb geprobeerd, en, ik weet niet eens zeker of ik geslaagd ben of niet, het gaat me er ook niet echt om dat andere mensen het mooi of leuk vinden of niet, maar, ik heb het Geprobeerd!  En daar gaat het om.  Dat moet vaker gebeuren!

Dus, mijn (meta-)doel voor 2008: Meer experimenteren, meer dingen uitproberen, niet denken, "dit lukt toch niet!", maar gewoon proberen! Ik denk dat ik een veel te scheef/onderontwikkeld beeld heb van wat ik wil en wat ik kan, simpelweg omdat ik bij voorbaat denk dat dingen mij toch niet zullen lukken, en ik het dus maar niet probeer. Dat wil ik niet meer. Ik ga meer vrijblijvend proberen. En hopelijk ga ik hier laten weten hoe het daar mee gaat.

Zo!

Het ene moment ben je nietsvermoedend een ommetje aan het fietsen, het volgende moment loop je ineens op een afgezet terrein door een halfgesloopt pand heen... Jeuj! Impulsief zijn is (soms) best leuk :)



In het begin was ik nog bang junks of hun bezittingen tegen te komen, maar dat bleek niet het geval: het hele zootje was verlaten. Graffiti en lege spuitbussen maakten wel duidelijk dat er velen voor mij hier waren geweest.



Meer foto's vind je op mijn fotosite (ja, het zijn er best veel, ik was dan ook enthousiast, en heb vooral in het begin elk stapje dichterbij een foto gemaakt voor het geval ik ineens weg zou moeten rennen voor enge mensen, en dus niet dichterbij zou kunnen komen).  Helaas had ik alleen mijn crappy mobiele telefooncamera bij en niet de hippe oude Praktica LTL 3 (waarover later vast meer), maarja, da's het nadeel van onvoorbereid ergens op stuiten.  Dat mag wat mij betreft wel vaker gebeuren... vaker eropuit dus ;)

Heb ook nog enkele foto's gemaakt met dubbele belichting, daar kan ik later nog wat artistiek mee gaan prutsen zoals ik ook eerder al heb gedaan.

Ben de laatste tijd af en toe wat aan het lezen in HOMOCORE (ja, inclusief schreeuwende hoofdletters) -- een zine uit eind jaren tachtig over de queercore beweging uit die tijd -- dat dankzij de Kracht Van Het Internet! (tm) nu door iedereen gelezen kan worden.  Het is min of meer een blaadje met daarin artikelen, brieven en recensies van allerlei mensen, waarbij de focus ligt bij mensen wiens seksuele voorkeur overwegend homoseksueel/lesbisch of biseksueel is, maar die zich niet identificeren met de "homo-scene" (in welke vorm die dan ook bestaat of bestond), en die geen aansluiting voelen bij het "standaard-beeld" in media of samenleving van mensen met een seksuele voorkeur die afwijkt van de hetero-norm; minofmeer "alternatief" zowel in seksuele voorkeur als in levensstijl dus (ja, dit is een lange vervelende ingewikkelde zin, en ik gebruik vervelende woorden tussen vervelende aanhalingstekens, maar veel woorden hebben tegenwoordig zo'n zware lading dat het nauwelijks mogelijk is ze te gebruiken zonder iemand ergens te beledigen of verkeerd over te komen -- ik hoop dat mijn beschrijving wél een beetje overkomt).

Poeh!  Dat is leuk, daar had ik nog nooit van gehoord!  Ik heb me natuurlijk wel vaker afgevraagd hoe bij dit soort identiteitskwesties (seksueel of anderszins) de vork in de steel zit (hoewel er natuurlijk niet persé een vork en een steel hoeven te zijn, twee vorken of twee steeltjes zijn ook best!), en ik ben zelf veel te actief bezig geweest met proberen mezelf in een hokje te stoppen, er vervolgens na een tijdje toch weer achter komend dat het hokje niet echt paste.  Daarom is het wel leuk nu te lezen dat mensen hier al veel langer mee bezig zijn; het hele idee van een "hokje" voor alle mensen die zich niet in de andere hokjes voelen passen spreekt mij wel aan (ja, ik besef dat dit "meta-hokje" uiteindelijk ook weer een hokje is, maar je moet toch wat), en zou ook in deze tijd nog wel verfrissend kunnen zijn (tenminste voor mij, persoon met weinig ervaring en weet van dit soort zaken).

Een stukje wat mij wel aanspreekt:

[...] It never occurred to me that anybody was going to be worried about whether I had a girlfriend or a boyfriend. I mean, everybody had long hair, and with clothes on, you couldn't even always tell which sex was which.  Dennie looked kind of feminine anyway.  Everyone was so stoned in those days I figured they wouldn't even notice the difference.

But strangely enough, people I'd known for years stopped talking to me.  Even the ones who would still talk didn't like to do it in in public places.  Nobody would tell me what it was I'd done, well no one until finally this one guy who'd never liked me too much anyway blurted out, "So, we hear you're gay now."

That was news to me.  I didn't think I even knew any gay people and now I was one?  I didn't feel any different.  I wasn't wearing makeup or dresses.  I didn't talk funny or hang around in bars.  As far as I could tell, I was the same dope-smoking, acid-dropping, rabble-housing, hairy, ragged and lazy hippie I'd been for years.  Except now I had a boyfriend instead of a girlfriend.

Larry Livermore: "Why all hippies and queers should go fuck themselves", HOMOCORE #1, pp. 10--13

Interessant.

Naast bovengenoemde reden waarom dit soort kwesties voor mij persoonlijk interessant is, is het ook leuk te lezen over het sixties/seventies/eighties tijdsbeeld en de raaaare ingezonden verhalen/gebeurtenissen van lezers.  Gonzo-journalisme á la Fear and Loathing in Las Vegas is er niks bij:

[...] Well, I didn't want anything to do with being middle class, so I tended to indulge whatever whims came along.  In December of 1969, in the process of a 10 day-or-so LSD marathon, I'd decided not only to quit my shit job as a janitor, but to permanently retire from working for a living.  After all, I was 22 years old, and I figured I'd given enough of my life to the system.

Things were rough for a while -- even a dutiful hippie gets sick of brown rice and soy sauce -- but I began to gain some insight into the art of the scam.  A year later I was living rent-free in a big house across the street from the UC-Berkeley campus, collecting three sets of food stamps which I then exchanged for money, since I got most of my food free, too, and picking up another hundred bucks a month (about three hundred in 1988 dollars) selling mescaline caps to the sailors on Treasure Island who were waiting to be shipped out to Vietnam.

[...] I celebrated New Year's Eve by drinking a bunch of beer and smoking some killer pot just in from Vietnam, and wound up dancing around with the Hare Krishnas in the middle of Broadway in San Francisco.  It was a happy, very sloshed crowd, taking up the whole street and lit up like Las Vegas by the neon lights of all the strip joints.  Hippies and businessmen and drag queens stumbles around in the warm night, and my head was spinning faster than the Hare Krishna circle.  I looked up into the soft gray sky thinking with a big smile on my face what a great year this was going to be.

Larry Livermore: "Nickel and diming it through junkie summer", HOMOCORE #2, pp. 12, 18--21

Ik ben te laat geboren... *zucht*

Anyway, HOMOCORE biedt nog veel meer van dit soort stukjes en inzichten (en ik heb totnutoe nog maar tot #3 gelezen), dus als je ooit de behoefte voelt wat alternatief/underground eighties materiaal te lezen, dan kan ik dit van harte aanraden.

En ja, ik denk nog steeds te veel na over (al dan niet seksuele) identiteitskwesties en hokjesgeesten. ;)

Een tijdje terug heb ik met mijn crappy telefooncamera (helaas het enige "fototoestel" tot mijn beschikking) wat foto's gemaakt van dezelfde scene met verschillende belichtingen (Jaja, mijn telefoon kan daadwerkelijk verschillende lichtintensiteiten! Of kunnen ze dat allemaal?).  Het leek me leuk om daarmee naderhand wat met HDR te experimenteren.  In de Gimp kan je leuk twee foto's in laagjes over elkaar heen zetten en dan met verschillende overvloeieffecten (vast geen juiste benaming) interessante resultaten bereiken, zeker als je herhaaldelijk verschillende effecten combineert (ja, kan vast ook in alle andere fotoprogramma's ter wereld, maar daar heb ik nou eenmaal geen ervaring mee).  Het resultaat (klik op foto om te vergroten als je geen dA-account hebt) is in dit geval geen HDR geworden, sterker nog, gezien het versterkte contrast tussen licht en donker ten opzichte van de oorspronkelijke foto's is het eerder een soort anti-HDR.  Maar er kwamen spontaan mooie kleurtjes uit, en als eerste probeersel in fotomanipulatie vind ik het dan ook best aardig. :)

(Zeur-opmerking: Ik ben aan het werk geweest op mijn CRT, maar nu ik het resultaat bekijk op het scherm van mijn laptop vind ik het er een stuk minder duidelijk uitzien, het onderscheid tussen het lichtgeel en het wit kan ik hier nauwelijks zien *grmbl*.)

En nu wil ik een fatsoenlijke camera. :P

Nou, na herhaaldelijk aandringen (jullie weten wie je bent!) eindelijk maar weer eens een stukje van mijn hand. :)

Na vorige week al bij de Biotoop verleid te zijn tot het kopen van veel meer biologische meuk (duur!) dan alleen het geplande blikje vega-paté (lekker!), besloot ik in een opwelling mijn biomanie compleet te maken door een groentetas te bestellen.  (Ik had geen idee dat ze die verkochten, maar ik vroeg er op goed geluk naar, en ze hadden ze nog ook...  Moet eens wat vaker op goed geluk dingen proberen dus!)  Voor €7,50 bestel je een groente/fruittas met iedere week willekeurige andere groenten en fruit, waar je in je eentje een week mee moet kunnen doen.  Klinkt niet zo duur, dacht ik, voor ongeveer een euro per dag aan groente, dus met blij gemoed liet ik mij op de bestellijst voor de toen komende maandag zetten.

Vandaag was het dus zo ver, en overrompeld door het stel ex-hippies van ergens in de 50 voor mij in de rij, vroeg ik enigszins verdwaasd de geitewollentruijongen met schattig sikstaartje achter de balie naar mijn bestelde groentepakket.  De groentetassen in kwestie bleken gewoon in de winkel voor het grijpen te liggen (alhoewel het nog niet meevalt in één keer de juiste te pakken, want ze zien er allemaal zo vrolijk en kleurrijk en blij gevuld uit dat je niet doorhebt dat je toch echt de tas waar met hele kleine letters "1-persoonstas" op staat moet hebben), en na mij door de kassa heen geworsteld te hebben ("Nou, loop maar door hoor!" "Wacht, hoef ik dan niet te betalen?" "Wat, heb je dat niet gedaan toen je die tas bestelde?" "Owjaaaah!" *zucht*) toog ik nieuwsgierig naar de inhoud van mijn tas naar huis.



Thuis aangekomen zag ik naast de bekende komkommer, sinaasappels, cherrytomaatjes, ananas (jeuj, ananas!) en authentiek zanderige wortels ook twee soorten groente die mij compleet onbekend voorkwamen.  Gelukkig bood de website van de tas uitkomst: het bleek om pastinaak en rode bieten te gaan.  Dus... pastinaak.  De naam roept bij mij associaties op van stoffige middeleeuwse winterbrei en kneuterige volkstuinverbouwsels.  Maar misschien is dat wel volledig ongerechtvaardigd!  We zullen het zien.


De blije inhoud van de blije tas

Al met al is het idee van de groentetas een leuk principe, het is niet al te duur, het is allemaal biologisch, en je komt er nog eens door met groente in aanraking die je jarenlang niet of zelfs nog nooit hebt gehad, en die je uit jezelf al helemaal nooit zou hebben gekocht.  Ik niet tenminste...  Dus misschien volgende week weer een tas!

En als iemand nog een leuk pastinaakrecept weet houd ik me van harte aanbevolen. :)

Zo, ik heb Planet Luon eens geupdate van een willekeurige Arch-checkout van eenofandere oude versie van de Planet software, naar versie 2.0 die in Etch zit. Ik zie niet echt verschil, en hopelijk zien jullie dat ook niet, of tenminste, niet in de zin dat er ineens iets niet meer werkt. ;) Als dat toch zo zou zijn, dan hoor ik het wel.

PS: Ben benieuwd wanneer ik hier weer eens wat fatsoenlijks ga schrijven...

Buying new known and unknown second-hand CDs makes Bram very happy!

Waarschuwing: dit stukje gaat gevoelens en dat soort dingen, is nogal persoonlijk (maar niet zo persoonlijk dat ik het voor mezelf wil houden, vandaar dat het toch maar hier terecht komt) en is geschreven zonder op te letten of er uiteindelijk iets zinnigs staat, dus als je dat allemaal niet interesseert mag je bij deze vrolijk verder huppelen.

( Lees door )

Zo, het is inmiddels aardig lang geleden dat ik een stukje heb geschreven, en de eerste keer dat ik het vanuit hier doe. Mijn vorige poging tot het bijhouden van een online schrijfsel heeft het acht maanden uitgehouden; best een lange tijd voor mij. Dat ding heb ik uiteindelijk om verschillende redenen opgedoekt, maar ik mis het inmiddels wel een beetje om af en toe wat gedachten publiekelijk kwijt te kunnen, vandaar dat ik nu nog maar een poging waag.

Ik denk wel dat dit nieuwe schrijfselding qua inhoud en toon anders wordt dan het vorige, maar hoe dat gaat uitpakken moet ik nog maar zien. Ben benieuwd hoeveel er uiteindelijk hier terecht gaat komen. En hoe lang het blijft bestaan natuurlijk...

Just finished listening to the first two installments of When Sysadmins Ruled the Earth, written and read aloud by Cory Doctorow, on my bike. Not only does this promise to be a very exciting short story, listening to it while cycling around the city just was a really cool experience. First of all, I’ve never listened to an audio book or any kind of podcast before, so that alone was worth it (I had to listen pretty intently because it is sometimes pretty hard to understand spoken English, but making an effort to listen well only enhances the feel of trying to be “in the story”); and secondly, it makes the cycling less dull—I don’t even know the route I’ve ridden anymore!